Moja ,,Pokemania"

Hejo w tym poście chciałabym opowiedzieć o mojej mani na pokemony. No więc zaczęło się to gdy miałam 8 lat. Włączyłam wtedy telewizor a wtedy zobaczyłam że leci serial pt. ,,Pokemon diament i perła". Z zaciekawieniem oglądałam to i wtedy poznałam pierwsze postacie między innymi: Pikachu, Piplupa, Asha, Dawn, Brocka i pare innych. Odtąd zaczęłam je oglądać. Potem na YouTube oglądałam tak zwane ,,Speed painty". Potem zaczęłam oglądać różne let's playe z pokemonów. Pomyślałam wtedy że ściągne sobie na komputer gba i pokemony Leaf green i Emerald. Byłam dobra w pokemony. Niestety nie miałam sie tym z kim podzielić, gdyż w mojej klasie prawie nikt nie lubiał pokemonów. Moi koledzy bardziej bawili sie Bakuganami. Potem też zaczęłam oglądać i się nimi bawić. I tak było w pierwszej, drógiej i trzeciej klasie. W czwartej troche sie zmieniło. Siedziałam wtedy na plastyce obok jednego, mojego kolegi. On lubiał i oglądał pokemony. Często wycinaliśmy z papieru pokemony i udawaliśmy że jesteśmy trenerami i walczymy. Było mi wtedy naprawde wesoło bo wiedziałam że ktoś w mojej klasie lubi pokemony. I tak też było w piątej klasie. Wyszły też wtedy dwa filmy z pokemonów po polsku czyli Arceus i klejnot życia oraz Zoroark mistrz iluzji. W szóstej klasie(czyli teraz) to sie zmieniło. Na plastyce zaczęłam siedzieć obok moich koleżanek. Zaczęłam też oglądać na Youtube filmy pokemon po angielsku. Na moich pracach na plastyke zaczęły widnieć pokemony. A i zapomniałam! W czwartej klasie dostałam pierwsze figurki! Potem jeszcze sobie dokupiłam. No ale wróćmy do szóstej klasy (wiem śmiesznie to brzmi XD). Dostawałam też do mojej kolekcji pluszaki pokemony. No i teraz gram na telefonie w pokemony. Gdy gram czuje się jakbym była w swoim własnym świecie. Nikt mi nie przeszkadza i nikt do niego nie wchodzi. Dosłownie bo nikt z klasy się tak nie interesuje pokemonami jak ja. Pokemony są moimi przyjaciółmi zpoza tego świata. Z nimi nie czuje się samotna. Gdy nie mam z kim pogadać sięgam po telefon i gram w pokemony. Wtedy wchodze do swojego małego świata. No ale już nie mam co opowiadać więc... Do następnego posta!!!